- imperito
- imperītus
- imperium
- imperjūrātus
- impermissus
- impero
- imperpetuus
- impersōnālis
- imperspicuus
- imperterritus
- impertinēns
- impertio
- impertior
- imperturbātus
- impervius
- impes
- impetibilis
- impetīginōsus
- impetīgo
- impeto
- impetrābilis
- impetrātio
- impetrātus
- impetrio
- impetro
- impetuōsē
- impetuōsus
- impetus
- impexus
- impiē
- impietās
- impiger
- impigrē
- impigritās
- impilia
- impingo
- impio
- impium
- impius 1
- impius 2
- implācābilis
- implācābilitās
- implācābiliter
- implācātus
- implacidus
- implānus
- implecto
- impleo
- implētor
- implexī
- << >>
- impetr|o, āre, āvī, ātum
- Veiksmažodis, 1 asmenuotė. Skiemenys: LAA (3)
- Jokantas 1936
im-petro 1 [patro] a) išvesti, įvykdyti incipere multo facilius est quam i. P.b) pasiekti, paveikti, išrūpinti, išprašyti pecuniam, navem, optatum; a Sequanis impetrat, ut per fines suos Helvetios ire patiantur; de agro restituendo L; ea, quae vellent; ei civitatem a Caesare impetravit; su ut, su ne; su conj.; †su acc. c. inf.
- Kuzavinis 2007
- impetr|o, āre, āvī, ātum [1. in + patro] 1. išprašýti, išreikaláuti, išrū́pinti; pasíekti, gáuti (pācem H); ~āre vēniam ab aliquō T išprašýti kienõ pasigailė́jimą;2. įvýkdyti, atlìkti; incipere multō facilius est quam ~āre Pl pradė́ti daũg lengviaũ negù įvýkdyti
- impetr|o, āre, āvī, ātum [1. in + patro]
