- cōnspicuus
- cōnspīrātē
- cōnspīrātio
- cōnspīrātus 1
- cōnspīrātus 2
- cōnspīro 1
- cōnspīro 2
- cōnspisso
- cōnspondeo
- cōnspōnsor
- cōnspōnsus
- cōnspuo
- cōnspurco
- cōnspūto
- cōnspūtus
- cōnstabilio
- cōnstāns
- Cōnstāns
- cōnstanter
- cōnstantia
- Cōnstantīnopolis
- Cōnstantīnus
- Cōnstantius
- cōnstat
- cōnstātūrus
- cōnstēllātio
- cōnsternātio
- cōnsterno 1
- cōnsterno 2
- cōnstīpātio
- cōnstīpo
- cōnstitī
- cōnstitio
- cōnstituo
- cōnstitūtio
- cōnstitūtor
- cōnstitūtum
- cōnstitūtus
- cōnsto
- cōnstrātum
- cōnstrātus
- cōnstrāvī
- cōnstrictio
- cōnstrictus
- cōnstringo
- cōnstrūctio
- cōnstrūctīvus
- cōnstrūctor
- cōnstruo
- cōnstuprātio
- << >>
- 2. cōnspīrāt|us, ī m
- Daiktavardis, 2 linksniuotė (taisyklinga), vyriškoji, bendrinis. Skiemenys: LLLB (4)
- Jokantas 1936
cōn-spīro 1 a) drauge pūsti *assensu conspirant cornua rauco.b) trop.α) sutikti, sutarti, eiti išvien cum aliquo, ad aliquid; populus Romanus conspirat ad liberandam rem publicam; med. milites conspirati (sutartinai) pila coniecerunt.β) slapta susimokyti, susitarti †in caedem alicuius; †ad aliquid; su ut; †su inf.; subst. cōnspīrātī, ōrum m suokalbininkai, susimokėliai.
- Kuzavinis 2007
- 2. cōnspīrāt|us, ī m [1. cōnspīrātus] są́mokslininkas Su